آقای ایکس!

آقای ایکس یه مرد واقعی بود. گر چه از لحاظ اخلاقی هیچ شباهتی به هم نداشتیم، اما همیشه و همیشه تحسینش میکردم.

میگفت: ببین ما ۶۰-۷۰ سال بیشتر که نمیخوایم زندگی کنیم، چرا این چند وقت هی بخوایم خودمونو کوچیک کنیم جلو آدمایی که زیاد نمیفهمن... چرا آدم باید چیزهایی رو بگه که میدونه اثربخش نیست!

میگفت: ببین هیچ وقت شب تو خیابون نمیمونیم. راست میگفت: هیچ وقت اون اتفاق نیفتاد.

اون همیشه و همیشه از اونچه که به نظرش حق بود دفاع کرد و همین شد که معدلش کم شد وگرنه الان اون باید میبود که شاگرد اول ورودیمون میشد... تابستون رفته بود گچ کاری که خرج خودشو دربیاره و منت کسیو نکشه...

فک کن... ماها حالا با این دید که حالا فلان مدرکو داریم کلی افه و کلاس میخوایم (با اونکه میدونیم که همش پوچه ... ) حاضریم بریم عملگی؟

راستش زندگی گاهی از آدما خیلی زودتر از اونچه که فکرشو بکنید مرد میسازه... سختی ها اگه کمر آدمو نشکنن باعث میشن آدم زود بزرگ شه...

از دوستایی که تو پست قبل کامنت گذاشتن ممنونم. از کسایی هم که به صورت دیگه ای حال ما رو پرسیدن ممنونم.

این آخرین پست من تو این وبلاگه... برای همتون آرزوی شادی و سلامتی دارم.

(بخش نظرات با اجازتون بسته باشه...)